Hej!
Jestem Asia, a moi rodzice zadbali o to, aby od zawsze otaczały mnie zwierzaki. Naszym pierwszym psem była Jaśmina - sznaucer olbrzym, cudowna psina, która pozwoliła mi rozkochać się w psach. Chwilę później pojawiła się jej córa - Kleopatra (Klopsik), a potem z dobroci serca mojego taty pojawił się Hektor - czarny kocur, kręcący się w pobliżu mięsnego, który po dziś raczy mnie mruczeniem podczas zasypiania w moim rodzinnym domu. Moi rodzice aktualnie posiadają dwa małe psiaki i dwa koty - wszystkie z odzysku i wszystkie z defektami 🤪 Chciałabym ich przedstawić, żebyście mogli zrozumieć, że zajmę się każdym zwierzęciem - zawsze szanując wasze prośby i zasady.
Tuptuś - (mega męskie imię, wiem, ale spokojnie, z czasem ewoluowało na „Serduszko” 😜) Przygarnięty z fundacji. Początkowo miał powędrować do mojej cioci do Holandii, a my mieliśmy tylko przez chwilę się nim zająć. Okazało się jednak, że Tuptuś był psem lekowym i baaaardzo głośno wyrażał swoje niezadowolenie w kierunku innych psów na dworze. Aktualnie czasem przybiera ksywę „Policjant”, bo się śmiejemy, że pilnuje dzielni. Niestety behawiorysta, kilka lat temu nie pomógł nam w ujarzmieniu jego temperamentu i tak już zostało. Mi za to wykształciło się sokole oko, aby wypatrywać psów, które mogą się zbliżać - chciałam jak najmniej sytuacji, w których Serduszko musiałby niepotrzebnie przechodzić stres, zdzierać gardło itp. Zawsze jednak starałam się go wspierać, bo wiem, że to źli ludzie sprawili że taki jest. Czemu tak uważam? Bo biedak do tej pory robi siku w domu, co prawda w „wyznaczonym” miejscu; boi się mężczyzn, nie lubi dzieci. To jakoś mi dało sygnał, że nie mógł się taki urodzić. Całe szczęście trafił do nas i już jako lekko ślepawy, głuchawy i z chorymi nerkami piesek, wiedzie cudowne życie, gdzie nikt go nie krzywdzi.
Tuptuś odszedł 13.06.25r. Nie mam serca i siły na razie zmieniać opisu na czas przeszły.
Luśka - mała sznaucerka, która ma trzy i pół łapy. Trafiła do nas z Holandii. Tam niestety zaatakował ją pies i miała bardzo poharataną łapę. W Holandii nie została zaopiekowana odpowiednio i moja wkurzona mama zabrała ją do nas i próbowała jej łapę ratować. Niestety na próżno i przez wiele lat wiązało się to z codzienną zmianą opatrunków, bo rana nie chciała się nawet zasklepić. Całkiem niedawno znowu postanowiono łapę uratować i chociaż sprawić żeby rana się zrosła - z sukcesem. Lusia teraz chodzi w ortezie i nawet się o łapę podpiera, natomiast o pełnej sprawności nie ma mowy. Nie zmienia to faktu, że biega, chodzi, szaleje, uwielbia jeść i zawsze jak prosi o jedzenie to „pyrka” właśnie tą chorą łapką 😜 Lusia też niestety ma chore nerki, co wiąże się z częstymi kroplówkami - ale może z Tuptusiem w komplecie jest jej trochę raźniej. Ta suka przeżyła mnóstwo operacji - niestety, ale dalej jest pełna życia i raczy nas swoim bardzo wysokim szczekaniem z radości.
A teraz koty.
Hektor - najstarszy z całej paczki, który przyszedł „tylko na chwilę”. Dostojny, czarny kocur, uwielbia ciepło, słońce i mizianie (ale to on wybierze kiedy). Ma małe problemy z nerkami (ja też nie wiem o co chodzi w tej brygadzie, ale on to akurat od zawsze) i nienawidzi chodzić do weterynarza - przez to zostawił mi pamiątkę na całe życie w postaci blizny od głębokiego zadrapania, za co w sumie bardzo mu dziękuję, bo będzie zawsze ze mną - chociaż teraz się nigdzie nie wybiera… No! dobra, chyba że do sąsiadki i jej kota, piętro wyżej.
Bunia - najsłodsza i najzabawniejsza kotka na świecie. Z odzysku. Ma z 1/4 ogona i lewe oko lekko przymrużone - przez koci katar, który miała gdy ją znaleźli. Uwielbia odbijać się od ścian, aportuje i kocha sreberka od michałków z firmy Śnieżka. Dodała trochę energii Hektorowi, kocha się miziać o Tuptusia, a z Lusią ma trochę na bakier - baby…
Sory, że się tak rozpisałam, mogłabym tak w nieskończoność o nich pisać.
Ja aktualnie zwierząt nie posiadam, nad czym ubolewam, ale mam poczucie ciągle, że tamte zwierzęta też należą do mnie. Dlatego gdy rodzice wyjeżdżają, wracam do rodzinnego domu i się nimi zajmuję. Sama aktualnie nie jestem w stanie mieć zwierzęcia, bo w tygodniu nie poświęciłabym mu odpowiedniej ilości czasu i logistycznie byłoby to cięższe żeby wracać do rodziców.
A że brakuje mi w Poznaniu baaaardzo zwierzaka, to stwierdziłam że petsy to świetny pomysł. Cały swój zarobiony hajsik chce odłożyć na szkolenie na Behawiorystkę.
Mogę Waszego przyjaciela przenocować, odwiedzać i wychodzić na spacery ❤️🩹 Zajmę się nim z taka sama czułością i zrozumieniem, jak moimi.
Asia