Ihar

Cześć! Nazywam się Ihar. Zostałem petsitterem, bo uwielbiam zwierzęta. Wzrosłem z psem, który śpił przy moim łóżku, a kiedy byłem smutny — po prostu leżał obok. Od tamtej pory nie potrafię myśleć o opiece jako o usłudze — to dla mnie akt miłości, który nie wymaga płatności, tylko serca.

Jestem spokojny, obserwacyjny i niezwykle czuły. Nie mówię głośno, nie wymuszam zachowania — zamiast tego uczę się ich języka: jak się porusza ogon, jak się zamykają oczy, kiedy się zatrzymuje, żeby tylko wiedzieć — „jestem tu”. To sprawia, że zwierzęta — nawet te najbardziej lękliwe — szybko mi ufają.

Pracuję zdalnie — od domu, 8 godzin dziennie. To znaczy, że jestem zawsze w domu, mogę spacerować rano i wieczorem, odpoczywać z psem po południu, a wieczorem — śpić z nim w tym samym pokoju. Nie zostawiam zwierząt samych dłużej niż 4–5 godzin (nawet przy krótkich wizytach).

Typowa wizyta domowa to: spacer (30–60 min), karmienie, zabawa, gładzenie, zdjęcia i wiadomość z aktualizacją. Gdy przyjmuję zwierzę na nocleg — to nie „przyjęcie”, tylko „przyjazd do domu”. Ma swoje łóżko, wodę, zabawki i moją obecność. Nie jest trzymane w klatce ani izolowane — śpi w pokoju, gdzie ja śpię.

Mieszkam w spokojnej, zielonej dzielnicy — idealne do spacerów i relaksu. Mój dom to 2-pokojowe mieszkanie.

Nie mam własnych zwierząt. Mieszkam z partnerem — obaj kochamy zwierzęta, nie mamy dzieci, a w domu panuje cisza i spokój.

Każde zwierzę pod moją opieką otrzymuje:

✅ Codzienny spacer (min. 45 min)

✅ Karmienie zgodnie z instrukcją

✅ Ciepło, bezpieczeństwo i obecność — nie tylko „sprawdzenie”

✅ Codzienne zdjęcia i wiadomości

✅ Miejsce, gdzie czuje się jak w domu — nie jako „gość”, ale jako członek rodziny

Nie szukam pracy. Szukam serc — i jeśli Twoje zwierzę potrzebuje kogoś, kto je widzi, słyszy i kocha — to ja jestem ten ktoś.

Mam ponad 5 lat doświadczenia: opiekowałem się psami z lękiem separacyjnym, kotami, które po kilku dniach nie chciały jeść, a także starszymi zwierzętami z chorobami przewlekłymi. Przez TrustHouseSitter mieszkałem w domach obcych ludzi — opiekowałem się ich kotami, psami na wyjeździe, karmiłem koty z dietą specjalną, śledziłem przyjmowanie leków i nawet pomagałem w przyzwyczajaniu nowego królika do domu. Znam, jak wygląda ból, lęk i radość w oczach zwierzęcia — i potrafię to odczytać, zanim to zauważą właściciele.

To, co wyróżnia moją opiekę — to spokój, konsekwencja i prawdziwa obecność.

Mam kilku stałych klientów, którzy powierzają mi swoje zwierzęta od 3–4 lat — nawet po wieloletnich wyjazdach za granicę. Jeden z nich to pies o imieniu Rufi, który przez lata miał ciężki lęk separacyjny: łamał drzwi, gryzł meble, nie chciał jeść. Po pierwszej wizycie nie było cudu — ale jak poczuł że też go lubię jak właśćiciel… przestał reagować na samotność. Teraz czeka na mnie jak na przyjaciela — a nie jako na „osobę, która ma się pojawić”. To mój największy sukces: nie „wyleczyłem” go. Dałem mu przestrzeń, by sam się poczuł bezpiecznie.

Co wyróżnia moją opiekę?

np. Spacerujemy po trasach, które są dla psa przyjemne — nie dla mnie: lasy, polany, miejsca z cieniem i zapachami, gdzie może się niespokojnie poruszać, wąchać, odpoczywać. Nie biegam z psem jak z trenerem — idę z nim jak z towarzyszem.